Perski Taniec Neoklasyczny powstawał od około lat 70 ubiegłego wieku. Jest stylem który łączy w sobie tradycyjne kroki perskie , kroki z pozostałych tańców Szlaku Jedwabnego a także wpływy Tańca Klasycznego („Baletu”) w estetyce a także współczesny, zachodni sposób interpretacji muzyki (stąd „neo” klasyczy). W tańcu tym też kładzie się duży nacisk na ekspresję emocji. Neoklasyka jest najbardziej spektakularnym i eleganckim stylem tańca perskiego. Charakteryzuje się płynnymi przejściami i wykorzystaniem przestrzeni oraz bardzo kobiecą pracą rąk i tułowia. Taniec ten zazwyczaj tańczy się do klasycznej muzyki perskiej lub współczesnej , ale opartej na klasycznych założeniach. Tancerka staje się wcieleniem muzyki ze wszystkimi jej subtelnościami i płynie po scenie niczym motyl. Jeśli chcesz poczuć się jak księżniczka z orientalnych baśni – to właśnie perska Neoklasyka jest dla Ciebie!

Obecnie tańce Iranu możemy podzielić na 4 grupy – tańce liniowe i łańcuchowe (do których zalicza się większość tańców folklorystycznych), tańce rytualne (związane z sufizmem i erfan – czyli gnozą i mistycyzmem muzułmańskim, ale również rytualne tańce wojenne oraz zar), miejskie tańce użytkowe (folklor miejski taki jak baba karam, szateri i współczesny perski pop) oraz wirtuozerskie improwizowane solo (rekonstruowane style tańca dworskiego a także styl neoklasyczny i inne współcześnie stworzone style). Taniec perski charakteryzuje się gracją i płynnym ruchem. W przeciwieństwie do tańca orientalnego („tańca brzucha”), z którym jest często mylony, skupia się głównie na ruchach ramion i korpusu. Ruch jest wdzięczny, zwiewny i subtelny. Nie jest jednak pozbawiony rytmu – kroki nóg są silnie związane z najpopularniejszym rytmem muzyki perskiej ( 6/8 ) bardzo przypominają kroki walcowe.

Zalety tańca perskiego:
– uczy gracji i kobiecości pozbawionej wulgarności;
– uczy akceptacji i uwielbienia dla własnego ciała;
– jest ciekawym uzupełnieniem dla tancerek orientalnych;
– alternatywa dla kobiet które kochają muzykę orientalną ale wolą tańczyć w całkowicie zakrywających kostiumach;
– jest doskonałym sposobem na rozwijanie wyobraźni ruchowej i koordynacji, szczególnie dla tancerzy innych technik;
– pomaga oswoić błędnik, wypracowuje poczucie równowagi , koordynację i świadomość ciała;
– nie obciąża stawów w takim stopniu jak inne techniki;
– pomaga poznać kulturę perską i jej niuanse;
– nadaje się dla osób w każdym wieku i na każdym poziomie tanecznego zaawansowania;
– tańczenie tej techniki sprawia przyjemność zarówno fizyczną, jak i duchową;
– jest rzadkim i unikalnym hobby, które wyróżni Cię z tłumu.

Taniec perski a taniec afgański:

Tańce Afganistanu i Taniec Perski eksplorują różne aspekty kobiecości – tancerka afgańska jest nieśmiałą, zawstydzoną dziewczyną, zaś tancerka perska ekspresywną, pewną swego wdzięku kobietą. Wbrew pozorom jednak w ekspresji tej kobiecości oba tańce łączy subtelność i niedosłowność. Oba tańce podlegają stereotypowi „a, to tylko takie ładne machanie rękoma”, gdzie tak naprawdę każdy z tańców ma skomplikowane kroki nóg, które częściowo się porywają w różnych stylach, ale często różnią się artykulacją ruchu. Taniec perski jest miękki i liryczny, tańce Afganistanu zwykle są szybsze, bardziej rytmiczne a ruch bardziej staccato. Sekretem za równo jednych jak i drugich tancerek jest niesamowicie rozwinięta koordynacja, nabyta właśnie dzięki ćwiczeniu tych kroków.

Na pewno dużą różnicą jest charakter obu tańców – choć oba nigdy nie zostały całkowicie skodyfikowane i opierają się na indywidualnym smaku i ekspresji każdej tancerki, taniec perski został wyniesiony do rangi tańca scenicznego, „uklasyczniony”, natomiast tańce Afganistanu pozostały przede wszystkim tańcami użytkowymi i mimo że obecnie są pokazywane na scenie, nie uległy jeszcze tym samym procesom co taniec perski. Dlatego też tańce Afganistanu (jak i Beludżystanu, które też przerabiamy na tych zajęciach) są dużo bardziej swobodne, „ciężkie”, etniczne, pasujące do kameralnej atmosfery, zaś tańce perskie, związane bardziej z dworem, mają w sobie dużo więcej wirtuozerii, wyciągniętych linii, skomplikowanych fraz i technicznych szczegółów. Jeśli szukasz folkowego tańca o bardzo etnicznym charakterze, tańce Afganistanu i Beludżystanu są dla Ciebie.

Jeśli chcesz poczuć się jak księżniczka z Baśni 1001 nocy na wielkiej scenie, wybierz taniec perski. Jeśli zaś szukasz po prostu jakiegoś stylu ze Szlaku Jedwabnego który poprawi Ci koordynację, da frajdę z nauki czegoś nieznanego, da inspirację i rozszerzy wiedzę za równo praktyczną jak i teoretyczną… a przede wszystkim będzie przekazany w sposób autentyczny, rzetelny i techniczny, odnajdziesz to za równo w tańcach Afganistanu jak i Perskim!